13 Şubat 2011 Pazar

Çarşambayı cumaya bağlayan en bulutlu gecedeydi. Kitap şeklindeki mezar taşlarını çevirip okuyordu hikayeleri babaannem. Kalk dedim. Kalk gidelim. Ne zaman görüştük en son bilmiyorum. Birkaç sene önceydi. Hava sıcaktı. Ölecek olsa ağlayamam bile. Ama ne bileyim ben. Rüyamdaydı, kitap şeklindeki mezar taşlarını çevirip okuyordu hikayeleri. Sessiz okuyordu. Kalk dedim. Kalk gidelim. Dinlemedi. Ölüm huzur vericiydi sanırım, ölüm güzeldi.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder