3 Nisan 2012 Salı

Şimdi kimse bana hayal kırıklığından bahsetmesin.

Dudağının kenarında biraz "git" kalmış. Ama susmak istersen anlarım. Anlarım ve ağlarım. Ağlarsam yatağımın soluna yatarım. Sen sondan ikinci kapıdan arkana bakmadan çıkıp gidersin. Belki mucize bekliyor birileri. Mutlaka bekliyor. Belki birileri hiçe sayıyor dalgaları. Hala gülümsüyor. Düşünsene. Hala çiçeklerini sulayabilen insanlar var. Belki aynı sabaha beraber uyanıyoruz farketmeden. Belki ben öyle sanıyorum. Mutlaka ben öyle sanıyorum. Ben ağlıyorum. Sen olduğun yerde paslanıyorsun.
Buraya satırlarca yazabilirim.
Hıncımı çıkarabilirim. Kinimi tekrar yutabilirim. İstersem kafamda yeni ve mutlu bir karakter yaratırım. Onu oynarım. Ve bilirsin, bunu yapabilecek kadar rahatsızım. İstersem bin bir senaryo yaratırım, yalandan. Anlatırım herkese. Ve bilirsin, ağlarken gülebilecek kadar tecrübeliyim bu konuda. İstersem başkasına taşınırım. Herkese nefretimi de kusabilirim. Hiç suçu olmayan insanları suçlarım. Ama şunu da bilirsin ki buraya en yalın halimle gelirim.
Hissediyorum. Ben nicedir hissediyorum da anlatamıyorum. Ve başlattığım bu savaşı kendi cephemde ciddi manada kaybediyorum.

2 yorum:

  1. Duygularını iyi ifade edebiliyorsun. kendi cephende kaybetmiyorsun..

    YanıtlaSil