13 Mayıs 2012 Pazar

Pardon bayan. Şu an benim oturmam gereken yerde oturuyor, benim gülmem gereken esprilere gülüyor, benim olması gereken bir insanın ellerini tutuyorsunuz.

Özetle;
Benim yaşamam gereken bir hayatı yaşıyorsunuz. Ve bir an önce buna son vermezseniz, sizden özür dileyerek sizi öldürmek zorunda kalabilirim.

3 yorum:

  1. Ölümü göze almassanız ölürsünüz. O zaman mücadeleye devam. Hem onur için, hem de aşk için..

    YanıtlaSil
  2. Blogunu yeni gördüm, bu postla tanıdım hatta. Diğer postlarını da okucam uygun zamanda. Ve bu seni tanıdığım post'a yüksek oranda katılıyorum aslında. Sadece kimseyi öldüresim yok. Hatta bi kaç kademe daha iyi tanımış oldum kendilerini. Gözümdeki onlar için bi değeri olmadığına artık emin olduğum saygıları sıfırsadı sonunda. İçime doğuyodu ama, bundan 5 yıl sonra onların hayatımda olmayacağını hissediyodum, sadece bi tabana, temel bi nedene oturtup açıklayamıyodum, artık yapabiliyorum :)
    Hal böyleyken, aslında bana hiç de ait değilmiş. Hiçbi zaman sahibi olmamışım aslında. Olmak istemiş, geri püskürtülmüşüm alenen. Blogumu okuyor olmaları ihtimaline karşın açık açık yazamıyorum da;
    "E be götler, bende olmayan neyi buldunuz ki birbirinizde?"

    YanıtlaSil
  3. blogumu bu post'umla tanıman pek iyi olmadı aslında, çünkü bunlar benim gerçek düşüncelerim değil. Şu ana kadar istediğim kim varsa elde edebildim. Elde edemediğim insanlar varsa da onlar için ağladığım söylenemez. Hayatta kimse ömrüm boyu yanımda kalmayacak. Ben de bu yolda kendim büyümeyi öğreniyorum. Birini sevdiysen, ondan karşılığını alamadıysan hatta daha kötüsü o kişi senin kurduğun hayalleri başkasıyla yaşıyorsa bu kesinlikle senin problemin değil. Ne de olsa her güzel şey son buluyor. Kimse senden değerli değil. Teşekkür ederim.

    YanıtlaSil