19 Ağustos 2012 Pazar

Rüzgar yüzümü kanatıyor, tren garları bileklerimi kesiyor.
Baksana, insan sevmeyince nasıl da umarsız konuşuyor.
Bu sefer seni de zorlamayacağım çocuk, adı üstünde çocuksun sen.
Kendimi nereye sürüklesem peşimden gelen o kediler, bileklerime tutunmuş ellerin, akabinde vicdan geceleri.
Kendimi nereye sürüklesem daha da kuruyor yara izleri.
Kavuşmak ve dört duvar.
Delirmek ve dört duvar
Kafamdan afilli sonlar uydurup akıbetime kazıyorum.
Hani nasıl derler, herkesin zararı kendine.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder