24 Ekim 2012 Çarşamba



Beni anlatıyordun. İnanmak istemiyordum. Kendimi, senin anlattığın bana benzetemiyordum. Sahi, neyden bahsediyordum? İkimiz de aynı gecenin suskunluğunu paylaşıyoruz. Ben ağrıdan uyuşan başımı göğün yabancı boşluğuna dayıyorum. Bir yabancı gibi, bir tanıdık gibi. Rüzgarda dalgalanıyor parmakların. Zihnimin bir köşesine kazıdığım istasyonlardan çekip gitmek üzeresin. Sana her an hayatımın en sepya köşesinde bir başrol verebilirim. Her an öldürülebilirsin
Beni üzmemelisin.
Beni üzmemelisin.
Beni üzmemelisin.
Kelimelerini ben seçeceğim. Beni, benim istediğim gibi seveceksin.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder