29 Ocak 2013 Salı

Bundan 2 sene önce ilk kez bir rakı sofrasına oturmuştum. "Ben kimse için acı çekmem" demiştim, tam 2 sene sonra bir adamı unutmak için tanrıya dua edeceğimi bilmeden.
Yazdım. İçimden ne geliyorsa yazdım. Sayfa sayfa yazdım.
Yapmam dediğim her şeyi yaptım.
Hazmedemem dediğim her şeyi yuttum.
Çok ağladım.
Çok dua ettim.
Çok sabrettim.
Ben onun için kendimi yaktım, kendimden oldum.
Değiştim.
Değiştirdim.
Sonra kendim oldum. Canını yaktım.
Aynı hataları defalarca yaptım.
Onu bir kez yakabilmek uğruna on kez yandım.
Ne kadar çok sevdiysem o kadar çok küfrettim.
Güldüm.
Gülüp geçtim.
Gülüp geçemedim.
Ne kadar çok verdiysem, o kadar az aldım.
Ortada hiçbir şey yokken maffetti her şeyi. Ciddi anlamda ben suçsuzken, ciddi anlamda hayatımda ilk kez biri için çabalıyorken, ciddi anlamda birini umursuyorken,
Beni yarı yolda bıraktı.
Ne zaman üzüleceğime o karar verdi.
Beni öldürdü.
Öldürüp diriltti.
O küçük beyni ona öyle emretti çünkü.
Yapma dedim. 
Yapamazsın dedim.
Ne zaman üzüleceğim benim kararımdı ve bu kararı sadece ben ve keyfim verebilirdik.
Bu benim sorunumdu, benim derdimdi.
Bin parçaya bölünmüş, dağılmış hissediyorum. Bir yerlerde kaybolmuş hissediyorum.
Ağlatıyorum, ağlayamıyorum.
Artık kimin haklı, kimin haksız olduğunun bir önemi yok.
Zaten sarhoşum. Gene bi yere bağlayamadım. Emeği geçen herkesin Allah belasını versin.

2 yorum:

  1. iyisin, iyi...

    YanıtlaSil
  2. Bunu kime yazdıysan gotü tavan olmuştur amk senin gibi kıza bile acı cektiriyosa :D

    YanıtlaSil